Stressdag! Acht uur op school, drie lessen, pauze, 3 lessen, HERKANSINGEN! En je raadt het al, wiskunde ging niet zo super. Welk wiskundig brein had ik het in de vorige log ook alweer over…? Volgens mij heb ik er geen. Maar goed, geschiedenis ging volgens mij wel redelijk. Even rust.
Gisteren begon Elena al. ‘Laten we een swirl halen, dat hebben we wel verdiend na die herkansingen!’ Maar ik dacht, ja, heel fijn.. maar ik was aan het afvallen (waarom? geen idee) en sparen voor als we naar Londen gaan 23 december. En een swirl is x802,80.
Toen begon Meike ook al: ‘Sabine?’
‘Neehee, ik zei al: ik ga niet mee een swirl halen.’ Ik wist dat ze dat wilde gaan vragen. Ik was echt niet van plan me te laten overhalen! Ik bleef denken: *ik ben niet zwak, ik ben niet zwak, ik kan de dag door zonder swirl!*
Elena en Meike waren eerder klaar met hun herkansingen. Toen ik klaar was en de trap af kwam om mijn spullen te pakken en naar huis te gaan, stonden ze bij de kluisjes met hun jassen al aan, er vanuitgaand dat ik meeging een swirl halen. Ze kennen me te goed… Dus uiteindelijk heb ik me laten ompraten en ging ik mee naar de Intratuin. Want, tja, waarom zou ik eigenlijk niet gaan? Zoveel kost het niet, en die ene swirl maakt voor m’n lijn ook geen ene moer uit.
Meike en ik namen een Limited caramel-swirl, en Elena een Your Swirl.
‘Dit keer eet je nog slomer dan normaal!’ zei ik tegen Meike. Ze eet normaal ook al in slakkengang, maar deze keer spande de kroon.
‘Nja, ik vind ‘m toch niet zo lekker,’ zei ze met een droge glimlach op haar gezicht. Dus, ja, ik had mijn swirl al op. En Meike had over. Toen had ik er dus opeens twee op, in plaats van helemaal geen, wat ik eerst van plan was.
Eindelijk al dat ijs en chocolade en al die wafeltjes naar binnen gewerkt, voelde ik mijn telefoon trillen. ‘Da’s vast mijn moeder.’ En ja hoor. ‘Waar ben je?! We moeten al lang bij de tandarts zijn, en nu kom ik ook te laat! Waarom stond je telefoon net uit?!’
‘Oh shit! Helemaal vergeten. Ik zit in de Intratuin. Oh had ik me maar niet laten ompraten… En mijn telefoon stond niet uit, ik had weer eens geen bereik.’
Volgende keer luister ik naar dat innerlijke stemmetje dat zei: ‘Niet doen Sabine, geen swirl halen!’